Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι σημαντικός ακόμη και σήμερα γιατί διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην ίδρυση του Δυτικού πολιτισμού. Είναι αυτό που είμαστε, ή μάλλον, αυτό που επιθυμούμε να είμαστε - ή φοβόμαστε ότι είμαστε.
Από ένα είδος πλατωνικού φιλοσόφου-βασιλιά, ή ακόμη και μιας μεσσιανικής μορφής, που στάλθηκε σε μια "αποστολή από το θείο για να φέρει την αρμονία στους ανθρώπους" που θεωρήθηκε στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, οι μεταγενέστεροι μελετητές ωθήθηκαν στη δημιουργία αμφιλεγόμενων πορτρέτων του. Μερικοί τον απεικόνισαν ως ανισόρροπο αλκοολικό, με ροπή προς την οργή και τη βία. Άλλοι σαν ένα μεγαλομανή πρόδρομο του Στάλιν ή του Χίτλερ. Κάποιοι αρνήθηκαν ότι είχε μακροχρόνια επιρροή στον αρχαίο κόσμο. Ο Αλέξανδρος θα έπρεπε να ξαναβαπτιστεί Αλέξανδρος "ο Τρομερός" ή "ο Ασήμαντος".
Κάτω από το σκοτεινό ίσκιο που έριξαν οι διάφοροι σύγχρονοι τύραννοι διακυβεύτηκε η ιδέα που είχε η Δύση για τον εαυτό της. Έτσι κι οι "Αλέξανδροι" που κατασκευάζουμε αντικατοπτρίζουν τον πολιτισμό που επιθυμούμε, ή από τον οποίο αποτραβιόμαστε. Καλούμενος να απολογηθεί στους κατήγορους ιστορικούς 2.300 χρόνια μετά το θάνατό του, ο Αλέξανδρος απογυμνώθηκε αναδρομικά και από την υπόληψή του και από το επίθετό του.
Όμως ο Αλέξανδρος ήταν μια αμφίσημη μεγαλοφυΐα που ανατρέπει τις πολωτικές σύγχρονες κατηγορίες. Όπως προφήτευσε ο δελφικός χρησμός, ο Αλέξανδρος είναι ανίκητος. Δεν μπορεί να νικηθεί από την απλοποίηση. [...]