Μετά την πτώση, έρχεται η άνοδος.
Ο Μαρσύας ξυπνά στον κόσμο του Δάφνη, κουβαλώντας τα ερείπια μιας μάχης που κανείς δεν θυμάται. Καθώς τα όρια ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη καταρρέουν, αρχίζει ένα ταξίδι γεμάτο όνειρα, θεούς και ανθρώπους που καθρεφτίζουν τις ενοχές του. Ο Δάφνης δεν είναι απλώς η συνέχεια του Μαρσύα: είναι το εσωτερικό του κάτοπτρο. Μια ιστορία που ενώνει τη μυθολογία με την ψυχολογία, τον ρεαλισμό με το όραμα, τον άνθρωπο με τη σκιά του. Μέσα από εικόνες που κινούνται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, το βιβλίο μιλά για την ενοχή, τη μνήμη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον εαυτό του. Για τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τον έρωτα από τη βία, τη λύτρωση από την τιμωρία, τη ζωή από τον θάνατο. Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος για να ξαναβρεί αυτό που έχασε; Και πόσα από αυτά που θυμάται είναι αληθινά;
