Θρίαμβος να υπάρχεις...

Τι φο­βά­μαι; Εί­μαι μέ­ρος του απεί­ρου. Εί­μαι μέ­ρος της με­γά­λης δύ­να­μης του όλου, ένας μο­να­χι­κός κό­σμος μέ­σα σε εκα­τομ­μύ­ρια κό­σμους, όμοια με το πρώ­το αστέ­ρι που σβή­νει τε­λευ­ταίο. Θρί­αμ­βος να ζεις, θρί­αμ­βος ν’ ανα­σαί­νεις, θρί­αμ­βος να υπάρ­χεις! Θρί­αμ­βος να νιώ­θεις το χρό­νο να ρέ­ει πα­γε­ρός στις φλέ­βες και να αφου­γκρά­ζε­σαι το σιω­πη­λό πο­τά­μι της νύ­χτας και να στέ­κε­σαι στο βου­νό κά­τω από τον ήλιο. Περ­πα­τώ στον ήλιο, στέ­κο­μαι στον ήλιο, δεν γνω­ρί­ζω τί­πο­τα άλ­λο από τον ήλιο.