Ο παράδεισος δεν είναι εκεί που βρίσκεται η Εύα.
Εύα ποτέ δεν ήταν... Εύες!
Που τη μια φορά που θέλησαν κεράστηκαν πόνο
και σε αυτόν τη γνώση αγορεύουνε
σαν να ήταν ολάκερη η γη χοάνη
της γυναικείας εμπειρίας.
Η γυναίκα εγκυμονεί κόλπο δυνατοτήτων απροσμέτρητων
όσων και των σπερμάτων που θε να την κολπώσουν.
Μόνη μου με κάνω χώμα
μόνη μου με κάνω εικόνα
πνεύμα αργιλούχο και διαλύτης.
Δώσ’ μου ένα να σου γίνω δέκα
γιατί εξαρχής στο νόμισμα που ρίφθηκε μου έλαχε η όψη
και μου έλαχε η δημιουργία.
Κατ’ εικόνα του θεού πλάστηκε μόνον η γυναίκα
μόνον εκείνη είναι παντοδύναμη όσο να σμιλεύει πεπρωμένα.
Παντογνώστης, ώστε τα πρόσωπα του διαβόλου να γνωρίζει
στη θωριά του τη δική της να αμφισβητεί και καντήλι στη μοναξιά της
να ανάβει.
(από το ποίημα «Εξομολόγηση μιας Αφροδίτης»)
