Αγαπημένη μου, πάνε χρόνια, δεν βρισκόμαστε πια, σου γράφω για να σου
πω ότι τελευταία απέκτησα ρίζες, δεν είναι αυτό που με ανησυχεί, ξυπνώ με
μια τρελή επιθυμία να σε δω, ξέρω, αυτό είναι αδύνατον, μα τι να γίνει, άλλο
δεν μου απέμεινε, μόνο να περιμένω, να περιφέρομαι ανάμεσα σε δύο
κόσμους, αλήθεια και όνειρο, κάθε πρωί με λούζει ιδρώτας και μυρωδιά από
σάπια φύλλα με τυλίγει, από εποχές δύο απέμειναν και μήνες δύο, Δεκέμβρης
και Απρίλης, από χειμώνα σε άνοιξη και πάλι απ’ την αρχή.
