Στιγμές που μας χάραξαν και δεν καταλάβαμε ή στιγμές που καταλάβαμε, στιγμές που κάτι σηκώθηκε άγριο μέσα μας μα συμπνίχτηκε ανείπωτα και στιγμές που μείναμε ασάλευτοι-κεραυνοβολημένοι.
Στιγμές που παλέψαμε μήπως μας προσπεράσουν ανέγγιχτα και στιγμές που μας μάλαξαν με κάθε τρόπο – αυτό είναι τούτα τα ποιήματα, στιγμές του ανθρώπου… από κείνες που συχνά καταλαβαίνεις αργότερα, όταν τις συναντάς μέσα σου ατόφιες… και μοιάζουν με κραυγές!
Κραυγές που δεν ήρθαν στην ώρα τους… κραυγές που δε βρήκαν αγκαλιά… κραυγές που έμειναν σιωπές μέσα στον καιρό, «Σιωπές του Χρόνου».
Ίσως δικαιούνται μια σαρκωμένη υπόσταση.
