Εντός της συλλογής η μνήμη γίνεται τόπος επιστροφής και το βλέμμα βαθύ καταφύγιο. Σπίτια, αυλές, χώματα, βροχές, λουλούδια και απόντα πρόσωπα φωτίζουν έναν κόσμο όπου ο έρωτας, η απώλεια και η αγάπη συνομιλούν αθόρυβα. Με λόγο λιτό, τρυφερό κι εσωτερικά δραστικό, η ποιήτρια ανιχνεύει τα ίχνη που αφήνει ο χρόνος στην ψυχή. Ποιήματα για όσα χάθηκαν, για όσα επιμένουν να ανθίζουν, για κείνη τη μυστική δύναμη που μας κρατά όρθιους μες στη θλίψη. Ποίηση εξομολογητική και φωτεινή, που κοιτάζει τον πόνο χωρίς να του παραδίδεται.
