Βαδίζοντας στους ίδιους θεματικούς δρόμους της ποιητικής της διαδρομής –χρόνος, φθορά, όνειρα, νοσταλγία, μοναξιά–, η Ζέφη Δαράκη δίνει στη νέα της συλλογή το μεγαλύτερο βάρος στην «ανυπαρξία». Σε αυτούς τους καιρούς των πολέμων και των αφανισμών, η Δαράκη δεν περιορίζει αυτή την τραγική ανθρώπινη συνθήκη σε ιδιωτικό πλαίσιο. Όλα εδώ έχουν τον χώρο τους σε μια διακριτή συγχρονία, όλα υπάρχουν στο εδώ και στο τώρα της γραφής. Η συλλογή διαιρείται σε τέσσερις υποενότητες, με την προτελευταία να περιλαμβάνει εμπνευσμένα ποιήματα-σχεδιάσματα πάνω σε επώνυμα έργα δεκαεπτά ζωγράφων, μεταξύ των οποίων ο Πικάσσο, ο Σεζάν, ο Πόλλοκ και ο Μπουζιάνης.
«το σώμα»
Το σώμα δεν ήταν ένα βεγγαλικό δεν ήταν μια τεχνητή λίμνη Ήταν το σπασμένο φανάρι της νύχτας δεν ήταν ο εναγκαλισμός ενός χρόνου που χάθηκε Ήταν αυτό που χάθηκε Δεν ήταν το σώμα μια σερενάτα ήταν η χορδή ενός βιολιού που έσπασε στα δάχτυλά σου
