Μια γυναίκα απευθύνει τα τραύματά της σε ένα φανταστικό κοινό, χωρίς ίχνος συστολής. Τραγικότητα και βία αναμιγνύονται σ' ένα παραλήρημα που αντιπροσωπεύει την κανονικότητα της ανθρώπινης χαμέρπειας. Διαταραγμένη, έγκλειστη, μόνη, επιστρέφει στον κόσμο ό, τι της έκανε, παρατάσσοντας τα ερείπια που συνθέτουν τη ζωή της. Ένα κείμενο με σαφή φεμινιστική προοπτική που καταλήγει στην ανατροπή της ιδέας που προσπαθούμε να διατηρήσουμε για τους εαυτούς και την κοινωνία μας, αφιερωμένο σε όσες και όσους έχουν χάσει την κοινωνική μάχη.
