Αυτοί, οι ποιητές του Ζόφου,
που βλέπουνε τον κόσμο των θνητών
ως ένα αχανές φερετροποιείο.
Ρουφούν σαν θλιμμένα φαντάσματα
τη γύρη του θανατικού ανθού.
Τη μεταλλάσσουν στο γλυκόπικρο μέλι,
τη δηλητήρια γέλη…
Κι είν’ οι κηρήθρες τους χωμάτινες έρημοι.
Μέσα τους ενταφιάζονται βαθιά
τα παιδικά τους όνειρα,
κι οι ψυχές τους,
που δε θα γνωρίσουν ποτέ
το μακάριο ύπνο,
μα, μέσα στο χάος του απείρου,
θα ψιθυρίζουν ατέρμονα
τα τραγικά τους ορνιθοσκαλίσματα
επάνω στα ξύλινα τοιχώματα
του ερμητικού τους φέρετρου,
σιγοτραγουδώντας,
μέσα απ’ τα πεθαμένα χείλη,
τους οδυνηρούς τους στίχους
μέσα στο σκότος της αιώνιας Νύχτας.
