Είκοσι τέσσερα, άτιτλα ως επί το πλείστον, ποιήματα που συνομιλούν μεταξύ τους, με τις προηγούμενες συλλογές του ποιητή, με την εξωτερική πραγματικότητα – με το πάνω. Ποιήματα για την ύπαρξη και εκείνο που δεν υπάρχει, το ζων και εκείνο που έχει ζήσει, αυτό που φαίνεται και το άλλο που όχι. Με την ενθύμηση για οδηγό, την επανάληψη για φανοστάτη, τα δικά τους ιερά. Ποιήματα που κάθονται στο χώμα, κάτω από τον ήλιο, μιλάνε σαν να τραγουδάνε και λένε «τη γνωστή ιστορία»· που έχει το νόημα που της δίνεις.
