Ατίθασα νιάτα που χαραμίστηκαν ανεξήγητα σε μια υποκινούμενη πορεία χαμηλότερα. Δίψα για όνειρα και ζωή που εξανεμίστηκε στο χρόνο. Διαλύθηκε στη συμβατική εγκατάλειψη και ασυγχώρητα έγινε μνήμη και στάχτη. Μια μουδιασμένη αντίδραση και μετά η σιωπή. Σε ποιο κάλεσμα θα αποκριθεί μια άτολμη ελπίδα; Ατίθασα νιάτα που πετάξατε και η απαξίωση του αγώνα σας γλύκανε την πίκρα. Μια εγωιστική αλαζονεία σας κοίμισε και ποτέ δεν είδατε την φυλακή που σας περικύκλωνε. Ο χρόνος τιμωρός δε συμμερίστηκε το αύριο, πρόλαβε να σας κόψει τις ανάσες και η ψυχή κουράστηκε. Σε ποιο αβυσσαλέο βάραθρο του νου ξέπεσε το όνειρο σας
