«Υπάρχει δυο λογιών οίκτος. Ο ένας, ο λιπόψυχος και συναισθηματικός –που στην πραγματικότητα είναι απλώς η αδημονία της καρδιάς να λυτρωθεί το συντομότερο από την οδύνη που της προκαλεί η ξένη δυστυχία–, είναι ένας οίκτος που δεν συμπονά, παρά απλώς κρατάει ενστικτωδώς τη δυστυχία του άλλου μακριά απ’ την ψυχή μας. Κι υπάρχει και ο άλλος οίκτος, ο μόνος που μετράει – ο οίκτος που δεν διακατέχεται από συναισθηματισμό αλλά από δημιουργικότητα, που ξέρει τι θέλει και είναι αποφασισμένος να αντέξει τα πάντα με καρτερία και συγκατάβαση, μέχρι την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών μας, κι ακόμα παραπέρα». Ο Στέφαν Τσβάιχ έγραψε τον Επικίνδυνο οίκτο, το μοναδικό του μυθιστόρημα, στην εξορία στο Λονδίνο, αναγκασμένος να εγκαταλείψει τη Βιέννη από τους Ναζί, παρακολουθώντας με τρόμο την Ευρώπη που αγαπούσε να οδεύει στην καταστροφή για δεύτερη φορά στη ζωή του. Στον Επικίνδυνο οίκτο ανακαλεί έναν κόσμο στο κατώφλι της εξαφάνισής του, έναν κόσμο αγαπημένο, αλλά βαθιά νευρωτικό, που έφερε μέσα του τους σπόρους της ίδιας του της καταστροφής.
