Οι ιστορίες αυτές εξελίσσονται σε διαφορετικά χωροχρονικά περιβάλλοντα. Αποτελούν, ωστόσο, ένα ενιαίο σπονδυλωτό αφήγημα, το οποίο διατρέχουν κοινοί άξονες.
Οι ήρωες, φορτωμένοι τη μοναξιά τους, ορμούν ο ένας εναντίον του άλλου. Η βία αφήνει μόνο σκόνη.
Ελάχιστοι από αυτούς προσπαθούν να περισώσουν ό,τι ανθρώπινο. Απλώνουν το χέρι, βρίσκουν το κορμί ενός γέρικου δέντρου, το τραγούδι των κρίνων της θάλασσας, και προσπαθούν να αφουγκραστούν την αλήθεια τους.
Όλοι όμως συναντούν τη γυναίκα. Γλυκιά, παρηγορητική, ερωτική, ενίοτε και σκληρή. Είναι η μάνα στην εξώθυρα με ένα της φιλί, η γυμνή ερωμένη σαν στάμνα αντίκρυ στο πέλαγο. Ίσως και η γιαγιά, με ένα χαμογελαστό ρόδι στο άσαρκο χέρι της. Είναι η γυναίκα στη μεγαλύτερή της δόξα, στην πιο μεγάλη της δύναμη.
Σκυφτοί ναι, ηττημένοι ίσως, μα πάνω από όλα ελεύθεροι.
Κι ας φυσούσε ο άνεμος καταπάνω τους…
