Για περισσότερο από πέντε αιώνες η γραμμική προοπτική υπήρξε ο κυρίαρχος τρόπος με τον οποίο ο δυτικός πολιτισμός έμαθε να βλέπει και να αναπαριστά τον κόσμο. Από την Αναγέννηση έως τη φωτογραφική κάμερα, τον κινηματογράφο και τα ψηφιακά μέσα, διαμόρφωσε όχι μόνο την εικόνα αλλά και τον ίδιο τον τρόπο σκέψης μας.
Τι συμβαίνει όμως όταν το βλέμμα παύει να είναι του θεατή και γίνεται το βλέμμα του παίκτη;
Ακολουθώντας μια διαδρομή που ξεκινά από τον Alberti και τον Brunelleschi και καταλήγει στα σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια, ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος προτείνει μια πρωτότυπη ανάγνωση της ιστορίας της γραμμικής προοπτικής. Το βιβλίο εξετάζει πώς οι αναγεννησιακές συμβάσεις για την αναπαράσταση του ορατού επιβιώνουν, μετασχηματίζονται ή ανατρέπονται μέσα στα διαδραστικά περιβάλλοντα των βιντεοπαιχνιδιών, αναδεικνύοντας τη βαθιά σχέση ανάμεσα στην ιστορία της τέχνης, την οπτική κουλτούρα και τα ψηφιακά μέσα.
Συνδυάζοντας την ιστορία της τέχνης, τη θεωρία των μέσων και τις πολιτισμικές σπουδές, το βιβλίο ανοίγει μια νέα οπτική στην κατανόηση της ψηφιακής εικόνας και υποστηρίζει ότι τα βιντεοπαιχνίδια αποτελούν το νεότερο κεφάλαιο μιας μακράς ιστορίας οπτικών συμβάσεων, η οποία ξεκινά στην ελληνική αρχαιότητα, αναβιώνει στην Αναγέννηση και συνεχίζεται ανανεωμένη έως και σήμερα.
