Κ Ε Ρ Α Σ Ι Ε Σ
Θα είναι αυτό που νόμιζες,
και οι κορμοί θα γέρνουν·
οι φορτωμένες κερασιές
θα φθάνουνε
στον φράχτη.
Θα πεις·
μονάχα μια μπορούσε να τον κάνει
αυτόν τον Μάρτη
ποίημα.
--------------------------------------------------------------------------
Ω Σ Τ Η Θ Α Λ Α Σ Σ Α
Άλλη μία νύχτα φθάνει· ως τη θάλασσα.
Tόσο ανυπεράσπιστη όσο οι φοβίες.
Φάρος και φεγγάρι αδελφωμένα φαίνονται.
Λυχνάρια σε διάδρομο.
Και ο Πόντος μου βουβό νερό.
«Σε διψώ» του φώναξα.
Όχι από συνήθεια.
Μονάχα επιθυμία να διαλύσω τα άχθη μου —
η δίψα ίδια ήταν.
