Πίσω από το παγκόσμιο σύμβολο που αντικρίζουμε σήμερα στην Ακρόπολη, κρύβεται η αντίφαση του Παρθενώνα: ένα οικοδόμημα σμιλεμένο με πεντελικό μάρμαρο, αλλά χρηματοδοτημένο από τη βία και τους φόρους μιας συμμαχίας που γεννήθηκε για να αντιμετωπίσει τους Πέρσες. Πώς κατάφερε η Αθήνα, από τις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα και την ενσωμάτωση των μεταναστών από τον Κλεισθένη, να μεταμορφωθεί σε ένα παγκόσμιο εμπορικό και δημοκρατικό κέντρο;
Το βιβλίο αυτό αναλύει την άνοδο και τη σταδιακή διολίσθηση της αθηναϊκής ισχύος. Εξετάζει πώς η ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας μετά το 461 π.Χ. οδήγησε σε μια σειρά άσκοπων συγκρούσεων, μετατρέποντας τους συμμάχους σε υπηκόους. Φτάνοντας στο κρίσιμο έτος 431 π.Χ., το ερώτημα παραμένει προκλητικό: Μήπως τελικά ο Περικλής «χρησιμοποίησε τον πατριωτισμό ως το τελευταίο καταφύγιο των αχρείων», αντιγράφοντας το διάσημο ρητό του Σάμιουελ Τζόνσον;
Μια σύγχρονη ανάγνωση για τη δημοκρατία, μέσα από τους άμεσους πρωταγωνιστές της, που εξηγεί γιατί οι ιδρυτές του αμερικανικού κράτους μελέτησαν το αθηναϊκό πείραμα όχι ως πρότυπο προς μίμηση, αλλά ως ένα μάθημα προς αποφυγή.
