Αφορμή για την συγγραφή της παρούσης μελέτης απετέλεσε η προσωπική μου ευαισθησία και άσβεστη αγάπη μου για την ανεκτίμητη ανθρώπινη ζωή…
Μια και οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα λάθη τους κατέγραψα τα ναυάγια 100 χρόνων στο Ελληνικό Ναυτικό, ώστε έτσι μέσα από τη μνήμη να συνάγονται τα απαραίτητα διδάγματα –φάροι άγρυπνοι– προς αποφυγήν νέων ναυτικών τραγωδιών. Συγκεκριμένα κατέγραψα: Για την περίοδο πολέμου (1912-2012): 385 ναυάγια από τορπιλισμούς (1917), φονικές νάρκες, αεροπορικές επιδρομές με βομβαρδισμούς κτλ. με 51.147 πνιγέντες. Για την περίοδο ειρήνης (1947-2012): 600 ναυάγια, τα πλείστα εξ’ αυτών ελληνικών συμφερόντων με 20.830 πνιγέντες. Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει ταυτότητα και χωρίς ταυτότητα δεν υπάρχει ανθρωπιά.
Εύχομαι το βιβλίο αυτό να είναι το τελευταίο που θα καταγράφει ναυτικές τραγωδίες και αν αποτρέψει έστω και ένα ναυάγιο θα έχει εκπληρώσει τον στόχο του.
