Ο Γιάννης έμαθε από παιδί να αντέχει. Την εγκατάλειψη, τη σιωπή, τους ανθρώπους που αποφασίζουν για σένα χωρίς να σε ρωτήσουν. Μεγάλωσε σε χώρους όπου η αγάπη ήταν απουσία και η πίστη εργαλείο πειθαρχίας. Έμαθε να σωπαίνει, να παρατηρεί και να επιβιώνει χωρίς υποσχέσεις.
Η θάλασσα ήρθε αργότερα.
Όχι σαν όνειρο, αλλά σαν διέξοδος.
Εκεί όπου οι αποφάσεις δεν παίρνονται δύο φορές και το λάθος δεν έχει μάρτυρες.
Από παιδί χωρίς ρίζες, έγινε άνθρωπος που χαράζει πορείες μέσα στη σιωπή, τη νύχτα και την ευθύνη για τις ζωές των άλλων.
Ο «Καπετάνιος» είναι ένα σκοτεινό μυθιστόρημα για την απώλεια, τη μνήμη και τη μοναξιά της εξουσίας.
