«Ο κύριος Πατρίκιος, με το καφέ κασκόλ, είχε ένα μεγάλο πρόβλημα σε όλη του τη ζωή: Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει πότε οι άνθρωποι λένε την αλήθεια και πότε λένε ό,τι λένε επειδή δεν αντέχουν να πουν την αλήθεια».
... Όλοι τους ασχολούνταν συνεχώς με το πώς δεν θα δραπετεύσει η ζέστη, αλλά κανείς με το πώς να προσκαλέσει τη δροσιά. Δεν υπήρχε κάποιος να τον καταλάβει, ούτε ένας με τη βεβαιότητα, ή έστω την ψευδαίσθηση, ότι το καλοκαίρι θα έρθει ξανά. Μια νύχτα μάλιστα μαζεύτηκαν όλοι μαζί και άρχισαν να τον πιέζουν συλλογικά. Τότε ο κύριος Λάκης έκαψε ένα ένα όλα τα έπιπλα του σπιτιού για να τους ζεστάνει, κάτι που δεν ήταν καθόλου πρακτικό, γιατί στο τέλος αναγκάστηκαν να στέκονται όρθιοι, αλλά σίγουρα χάρισε σε όλους τους κυρίους και τις κυρίες μια εντελώς ιδιαίτερη βραδιά, που είχαν να τη διηγούνται ως τα βαθιά γεράματα.
