Υπάρχουν όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.
Υπάρχουν πυξίδες που δείχνουν πάντα προς τη λάθος κατεύθυνση.
Κι υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να περπατούν, ακόμη κι όταν γνωρίζουν πως ο προορισμός έχει χαθεί.
Στα ποιήματα αυτής της συλλογής, οι πόλεις, τα ποτάμια, οι γέφυρες, οι φωτογραφίες και οι λέξεις γίνονται σταθερά σημεία ενός εσωτερικού ταξιδιού. Η μνήμη συναντά την απώλεια, ο χρόνος συνομιλεί με την προσδοκία και η καθημερινότητα μεταμορφώνεται σε έναν χώρο όπου το πραγματικό και το ονειρικό συνυπάρχουν.
Το «Λάθος Όνειρο, Ηλίθια Πυξίδα» είναι μια ποιητική διαδρομή για όσα χάθηκαν, για όσα επιμένουν να επιστρέφουν και για την ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίζει να αναζητά τον προσανατολισμό του, ακόμη κι όταν γνωρίζει ότι ίσως δεν υπάρχει.
