Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ αντιποιητικό, όπου ο καθείς και το λίπος του, ο καθείς και η αιμάσουσα τηλε-όρασή του, ο καθείς και το χρυσό ή πήλινο καβούκι του, σ’ ένα τοπίο ομιχλώδες και αβέβαιο με πορφυρό κι ερμητικό ουρανό, οι ποιητές αυξάνονται, λες και η ποίηση είναι το μέγιστο απόθεμα, η χρυσή εφεδρεία αντίστασης του ανοσοποιητικού συστήματος ενάντια στην πανώλη της ασχή-μιας, ενάντια στην ερημιά. Έτσι και ο Νίκος Κούτσιας χρονικώς τυχαία αποφάσισε, ή στον κα-τάλληλο χρόνο επέλεξε, τη βάπτιση και τη λιποταξία του μες στα βαθιά νερά της ποίησης, ξέρο-ντας καλά πως η Τέχνη δεν είναι πανάκεια, γιατί η Τέχνη ανακαλύπτοντας και μεγεθύνοντας την ομορφιά του κόσμου τούτου, και έχοντας στο στόχαστρο το άδικο και τη σχιζοφρένεια, δεν ξέρει παρά να δείχνει καθαρά κατά πού πέφτει η κόλαση και η κακή μας μοίρα.
Να ευχηθούμε επιτυχία στον Ν.Κ. Ο ποιητής μας δουλεύει καλά το υλικό της ματωμένης μνή-μης. Με στοιχεία κριτικής άσκησης παίρνει αντρίκια την πρώτη του νίκη απ’ τη φθορά που συγ-γενεύει με το θάνατο. Όχι πως απ’ τη μια στιγμή στην άλλη ο Κούτσιας με τους άλλοτε τρυφε-ρούς κι άλλοτε δεικτικούς στίχους (με λόγο κοφτερό, συμπαγή, και καθαρά ελληνικό) ολοκληρώ-θηκε κιόλας ποιητικά. Όχι. Και τούτο ευτυχώς, γιατί διαφορετικά ο δόκιμος τούτος ποιητής δεν
θα ’χε υπόλοιπο δρόμου να διανύσει.
Γιώργος Παπούλιας
ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ
Το ξέρεις
η φαντασία δεν κάνει πιο εύκολη τη ζωή
δυσκολεύει την επικοινωνία
καταστρέφει το διάλογο
μειώνει την ένταση.
Τι τα θες λοιπόν τα σύμβολα
μήπως γιατί έτσι είναι πιο εύκολο να ξεγελάσεις;
