Ήσουν μικρό κοριτσάκι όταν ξεκίνησες να δουλεύεις. Συνήθως δούλευες μέσα σε ένα σπίτι, πιο σπάνια έξω. Έφτασες ως την άλλη άκρη του κόσμου, με λιγοστά εφόδια και η αγαπημένη σου δουλειά ήταν που έβαζες τις καραμέλες στα κουτιά τους. Ένιωθες ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που σε βοήθησαν και τους ανέφερες πάντα με αγάπη. Βοήθησες και εσύ, πριν φύγεις και αφού γύρισες. Θυμόσουν, στο τέλος, μετά το πέρας μιας ζωής γεμάτης με εμπειρίες και ανθρώπους μιας παλιάς εποχής, της δικής σου, λίγα πράγματα, όπως: τον τρόπο που μπαλώνουμε ένα ρούχο, λίγες λέξεις σε εκείνη την άλλη γλώσσα, πως βγαίνει καλό το καϊμάκι στον καφέ, πως μπορεί να νιώσει κανείς ευπρόσδεκτος , πως είναι η ωραιότερη αγκαλιά του κόσμου. Και την μουσική σου που ήταν η τελευταία μελωδία που μοιράστηκες μαζί μου. Τα τριαντάφυλλά σου, που τα φρόντιζες διαρκώς και ανησυχούσες, μόλις φύγεις από εδώ, ποιος θα τα φροντίζει. Απλά πράγματα, καθημερινά. Τι μέρα είναι, τι καιρό έχει, τι σημαίνει αγάπη. Δεν ήσουν τέλεια, έκανες λάθη όπως όλοι οι άνθρωποι. Δεν έζησες την τέλεια ζωή, την έζησες όμως αληθινά. Αγαπήθηκες, πολύ. Και έμαθες την αγάπη σε όλους μας. Σε μένα έμαθες τις ιστορίες σου. Δεν θα ξεχάσω που μου έλεγες για την αγαπημένη αδελφή σου που παντρεύτηκε και εσύ έλεγες Τώρα, ποιος θα με χτενίζει; Όταν ένας άνθρωπος φεύγει μακριά συνήθως οι ερωτήσεις που κάνουμε είναι, τώρα ποιος θα μου λέει, «Να μην κρυώσει ο καφές σου, έλα!»; Απλά, καθημερινά, αληθινά. Η άνοια είναι μια δύσκολη κατάσταση. Ο άνθρωπος χάνει πολλά από όσα έμαθε, αλλά όχι και τόσο εύκολα, τις μικρές του συνήθειες. Και αν έχει πει την ιστορία του σε ανθρώπους που τον αγαπάνε, ίσως, αυτή να ζήσει για πάντα.
