Χριστός Ανέστη! Κανείς μην φοβάται πια θάνατο! Τίποτα δεν μπορεί ν' αντισταθεί πια στο Φως, διαπερνά τους τοίχους που χωρίζουν τα σπίτια μας και μας ζεσταίνει όλους μαζί, ακόμα κι όταν ζούμε σαν ξένοι. Το φως της ημέρας είναι πλέον για όλους μας μια αγκαλιά και το σκοτάδι που φοβόσουν μικρός κυοφορεί νέο φως που θα μας ενώσει κι άλλο. Ό,τι αποκαλούμε ζωή είναι απλώς προετοιμασία για μόνιμη έκθεση σε απόλυτη Φωτοχυσία. Χριστός Ανέστη! Κανείς μην φοβάται πια θάνατο! Τί κι αν γερνάς; Απ' όταν γεννήθηκες, ένα μικρό λαμπερό προσωπάκι αστράφτει μέσα σου και κάθε μέρα που ζεις, ζητά να ομορφαίνει συνέχεια κι άλλο. Έχει δικό του ρυθμό αύξησης, ο χρόνος του δεν ακολουθεί τα ρολογάκια που ξέρουμε, ανεβαίνει μέσα σου σπειροειδώς και συχνά με μικρές ή και μεγάλες εκρήξεις και δεν ησυχάζει ποτέ μέχρις ότου το ντυθούμε ολόκληροι, ζωντανοί ή ακόμα και πεθαμένοι. Χριστός Ανέστη! Κανείς μην φοβάται πια θάνατο! Και λίγο ν' αγαπήσει κανείς με τον τρόπο που μας αγαπά ο Χριστός, επιθυμεί να καεί όλος για να ζήσει αλλιώς. Θάνατος είναι πλέον ό,τι μας χωρίζει από τον Χριστό και όλους τους αγαπημένους Του και ζωή μόνο ό,τι μας ενώνει μαζί τους. Και λίγο ν' αγαπήσει κανείς τον Χριστό, δεν φοβάται πια θάνατο, γιατί η αγάπη του Χριστού μετέβαλε από κατάρα σε ευλογία τον θάνατο. Με τον θάνατό μας σβήνει απλώς φωσάκι αχνό για να λάμπει πλέον αιωνίως εκτυφλωτικό.
π. Γεώργιος Λέκκας
