Η εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του –μια σχέση που η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας– συνιστά τον κεντρικό άξονα του έργου. Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική, αναδεικνύοντας παράλληλα το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει το ανδρικό φύλο. Δίπλα τους, η Κριστίν λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και, τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια.
