Προφανώς δεν μπορεί να μείνει ακινητοποίητη η όποια διάνοια, ενώπιον του τόσο πυκνού, έντονου, ποιητικού γεγονότος του Βασίλη Παππά. Μας φέρνει έναν φρέσκο αέρα και μας θυμίζει με την επιδέξια ποιητική του έκφραση πως είμαστε καινούριοι και συνάμα παλιοί, αισθάνεσαι βασανιστικά το άρωμα του παρελθόντος να ισχυροποιείται και κατακλύζει γόνιμα το παρόν. Λόγια στη λήθη των ανέμων, συμβολισμοί, διάλογος με το βράχο, το ανυπότακτο και ανυποχώρητο, τη συνέχεια, όπως ευδοκιμεί στην ποιητική καταβολή της ιδέας στο ποίημά του, την κάνει βίωμα, δραστικότητα και διάδραση. Το ποιητικό δελτάριο, για να αποφύγει εκφραστικά στερεότυπα, πεπατημένες εκφράσεις του δοκιμιακού λόγου, κατάμεστο ποιητική γεωγραφία, παλμώδης, έχει την πληρότητα του θετικού και αρνητικού, ενδιάμεσα της φιλοσοφίας του καλού αιχμηρές αναφορές προβάλλουν για τις συλλογικές ευθύνες μιας τραγικής κατάστασης ξεριζωμού, αφανισμού από τον χάρτη μιας έντονης εστίας, με ποικίλα πολιτιστικά και ιστορικά δρώμενα, κατάμεστη αρχαιοελληνικά και βυζαντινά κειμήλια. Εστιάζει το τραγικό και το κωμικό, ένας απίθανος τρόπος άσκησης ποιητικής σκέψης για τα δρώμενα, όλα αυτά, τόσα είναι ο άνθρωπος, έρμαιο των αντιφάσεων, υποχείριο επιθυμιών, ηρωικός και ευτελής, υψηλόφρων και ποταπός.
