Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται την πολιτική που άσκησαν οι αντίπαλοι του Ελ. Βενιζέλου την περίοδο 1915-1917, κατά την οποία είχαν την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας. Είναι η εποχή του Εθνικού Διχασμού, δηλαδή της σύγκρουσης του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ και του επί πέντε έτη (1910- 1915) πρωθυπουργού Βενιζέλου σχετικά με τη συμμετοχή ή μη της χώρας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο· σύγκρουσης η οποία δίχασε την ελληνική κοινωνία σε δύο κόσμους: τον βενιζελικό και τον αντιβενιζελικό. Ειδικότερα, ερευνώνται τα δύο βασικά χαρακτηριστικά των αντιβενιζελικών κυβερνήσεων: α) η εξωτερική πολιτική, που καθοριζόταν ουσιαστικά από το Παλάτι, β) η προσπάθεια να περιοριστεί η δράση των πολιτικών αντιπάλων. Σκοπός είναι η κατανόηση της επιχειρηματολογίας των αντιβενιζελικών υπέρ της ουδετερότητας, η οποία κατά τη γνώμη τους εξυπηρετούσε καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα. Ταυτόχρονα, το βιβλίο επιχειρεί να αναδείξει την αλλαγή που συνέβη στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό την περίοδο εκείνη: τη χρήση βίας (είτε με την ανοχή είτε με την καθοδήγηση της κυβέρνησης) ως μέσου επιβολής πολιτικών απόψεων.
