Η τόσο μεγάλη συμμετοχή των γυναικών στον Δημοκρατικό Στρατό αποτέλεσε ένα ανατρεπτικό γεγονός για όλη την ελληνική κοινωνία, το οποίο ήταν δύσκολο να το κατανοήσει, να το ερμηνεύσει και να το εντάξει -ακόμα και σήμερα- στη συλλογιστική της. Ο στόχος αυτού του βιβλίου δεν είναι να εξιδανικεύσει τη δράση των μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού, αλλά να την καταγράψει, ώστε να την καταστήσει ορατή. Η ιστοριογραφία δεν διαθέτει πολλές αναπαραστάσεις γυναικών που συμμετείχαν σε ένοπλες εμφύλιες συγκρούσεις, γι΄ αυτό το εγχείρημα ήταν δύσκολο. Το 2000, μετά το Ψήφισμα 1325 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η έρευνα για τον ρόλο των γυναικών στους πολέμους έχει αρχίσει να αναπτύσσεται. Ως γενικό συμπέρασμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι γυναίκες δεν είναι απλώς θύματα των πολέμων αλλά και φορείς κοινωνικής αλλαγής.
