Κάθε πολιτισμός πεθαίνει με έναν ήχο. Και κάπου στο σύμπαν, κάποιος τον θυμάται. Στην Ανδρομέδα, όλα ακολουθούν έναν ρυθμό. Οι ήλιοι ανατέλλουν με ακρίβεια. Οι κρύσταλλοι τραγουδούν. Οι Εκλεκτοί κοιμούνται, μέχρι να έρθει η ώρα. Μα μια μέρα, η ανατολή δεν έχει σκιά. Και τότε αρχίζει το τέλος. Οι Βάρκσα πλησιάζουν. Οι Σοφές σωπαίνουν. Η βασίλισσα Αρελία γνωρίζει πια πως το Σιδερένιο Γένος τελείωσε. Όμως το Χρυσό… ίσως θυμάται ακόμη. Πριν χαθεί το φως, επτά ψυχές στέλνονται μακριά. Όχι για να σώσουν, αλλά για να θυμίσουν. Μια πύλη ανοίγει. Μια φυγή ξεκινά. Ένας πλανήτης τους καλεί. Και στους αιώνες που ακολουθούν, κάποιοι θα κλάψουν χωρίς λόγο, θα γράψουν θρύλους, θα τραγουδήσουν το άγνωστο. Γιατί η Ανδρομέδα δεν χάθηκε. Έγινε μνήμη. Και η μνήμη… σπέρνει πάντα φως.
