H παραγωγική τεχνητή νοημοσύνη (generative AI) έχει χαρακτηρισθεί ως η σημαντικότερη τεχνολογική καινοτομία «διπλής χρήσης» των τελευταίων σαράντα ετών και, παράλληλα, ως ένα ουσιαστικό βήμα προς την επερχόμενη γενική ΤΝ. Στο επίκεντρο της παρούσας μελέτης βρίσκεται η σύνδεση των πρωτοφανών ικανοτήτων και πολλαπλών δυνατοτήτων εφαρμογής των αλγοριθμικών συστημάτων σύνθεσης γλωσσικού, οπτικού και ηχητικού περιεχομένου με καινοφανείς, εξαιρετικά επικίνδυνες και επιβλαβείς για τα ατομικά και υπερατομικά έννομα αγαθά συμπεριφορές, ανθρώπινες και μηχανικές. Το πρώτο μέρος αναλύει την έννοια, την επικινδυνότητα και τις δικαιοκρατικές απαιτήσεις αξιοπιστίας των σύγχρονων ειδών ΤΝ, εστιάζοντας στις κοινωνικοτεχνικές προσεγγίσεις και τις ποινικές προεκτάσεις των σχετικών ορισμών, τυπολογικών διακρίσεων και ρυθμιστικών πλαισίων. Το δεύτερο μέρος εξετάζει, υπό το πρίσμα του ουσιαστικού ποινικού δικαίου, τη διαμορφωτική επιρροή που δύναται να έχει στο έγκλημα, την ποινική ευθύνη και τον ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό των εννόμων τάξεων η ευρεία εισδοχή των πλέον εξελιγμένων και ισχυρών μορφών παραγωγικής ΤΝ στην κοινωνική πραγματικότητα.
