Τα Παραμύθια χωρίς πατρίδα είναι η διαδρομή μιας φωνής που δεν χάθηκε. Απλώς έμαθε να επιμένει. …Από το κορίτσι που δεν χάθηκε… Δεν είναι όλα τα παραμύθια για να κοιμίζουν. Κάποια γράφονται για να θυμίζουν. Ένα κορίτσι μαθαίνει να μικραίνει τη φωνή του για να χωρά. Να κρατά σιωπές. Να περνά σύνορα που δεν φαίνονται στον χάρτη. Μεγαλώνει ανάμεσα σε γλώσσες. Χάνει ονόματα. Ξαναμαθαίνει να αναπνέει. Και κάποτε καταλαβαίνει πως η φωνή δεν είναι κραυγή. Είναι κάτι πιο ήσυχο. Πιο σταθερό. Παρουσία.
