Είναι μια ειλικρινής ποιητική κατάθεση με πολλά στοιχεία αυτοβιογραφικά, ποιητική κατάθεση η οποία αποφεύγει την ωραιολογία, την εκζήτηση και τον βερμπαλισμό. Μέσα από τον μετρημένο της λόγο ξεχειλίζει η αγάπη για τους ανθρώπους που κορυφώνεται μέσα από την ποιητική παρουσία των αγίων. Αλλά ξεχειλίζει και η αγάπη για τον κόσμο, τη φύση, τα ζώα και δεν διστάζει να μας πει ταπεινές ιστορίες με νοσταλγική διάθεση για την παιδική ηλικία, τους παιδικούς φόβους και τη ζωή στην επαρχία.
Ὁ Κωνσταντίνος Ιωαννίδης καταθέτει το δικό του ποιητικό βίωμα και μας λέει με κατασταλαγμένη και ώριμη γλώσσα τι είναι γι’ αυτόν η ποίηση:
ΠΟΙΗΣΗ
Τὴν ἀποφεύγουνε σὰν πιάτο λερωμένο
καὶ τὴν φοβοῦνται σὰν μιὰ σκάλα στὸ σκοτάδι.
Κι ὅμως ἐμεῖς ποὺ περπατήσαμε μαζί της,
σὰν τὴν σημαία τὴν ὑψώνουμε μὲ πάθος.
Ὅλοι ζητοῦν τὴν ζεστασιὰ στὸ παραμύθι
καὶ δὲν τοὺς νοιάζει ὁ βοριὰς καὶ τὸ κοτσύφι.
Σὰν μιὰ γριὰ ποὺ τὴν λησμόνησαν οἱ πάντες,
κανεὶς τὴν πόρτα της δὲν λέει νὰ κτυπήσει.
Σὰν μία ἄγνωστη ποὺ δὲν τὴν πλησιάζουν,
σὰν τὸ σπουργίτι ποὺ κανεὶς δὲν τὸ προσέχει,
ἔτσι κι ἡ Ποίηση ποὺ πέφτει σὰν ψιχάλα·
γιατί τὸ κλάμα της δὲν φτάνει στὴν καρδιά τους.
