Ο κινηματογράφος και το ντοκιμαντέρ είναι καθρέφτες για να δούμε τους εαυτούς μας μέσα από την δανεική ζωή των χαρακτήρων τους. Είτε είναι φανταστικοί είτε πραγματικοί, οι χαρακτήρες που μένουν είναι αυτοί που καταφέρνουν να γίνουν ανθρώπινοι και μαζί τους καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε άτομα με προσωπικά προβλήματα, αλλά άνθρωποι με κοινά προβλήματα.
Στο παρόν βιβλίο οι ιδέες επαναλαμβάνονται κυκλικά. Οι ταινίες ήταν αφορμές που βοήθησαν στην καλύτερη πρόσβαση σε αυτές και τις κατέστησαν εφικτές. Τα κεφάλαια είναι ένας μόνο, και αρκετά προβληματικός, τρόπος να τακτοποιηθούν οι σκέψεις σε μία σειρά. Μέσα σε διαφορετικά κεφάλαια υπάρχουν κοινά στοιχεία που αναπαράγονται ξανά και ξανά για να εδραιωθεί η αλήθεια του νοήματος. Το κρυφό κείμενο, αυτό που καλείται να επινοήσει ο αναγνώστης, είναι απαραίτητο σε κάθε βιβλίο κι όταν το προσεγγίζουμε πολυκυκλικά αποκτά περισσότερη δύναμη αφού συνεχίζει να επιβεβαιώνεται με πολυάριθμους τρόπους. Οι αξίες έχουν την ιδιότητα να υιοθετούν τόσες διαφορετικές παραλλαγές και να κρατούν πάντοτε επαφή με την ουσία. Σε αντίθετες περιπτώσεις αναπαράγεται μόνο ένα επιφανειακό σχήμα που γρήγορα εξαφανίζεται. Στόχος του βιβλίου είναι η επικράτηση των ανθρώπινων αξιών που πρεσβεύουν ακούσια ή εκούσια όλα τα καλά έργα τέχνης, μέσω μιας λογικής, η τεχνική της οποίας προσπάθησα να μην εισβάλλει στην ουσία.
Όπως και στο προηγούμενο βιβλίο οι ταινίες δεν βαθμολογούνται. Καλές ή κακές, έχουν κάτι να μας πουν και το κείμενο μιλά και παίρνει θέση μόνο του. Δεν υπάρχει ανάγκη αξιολόγησης. Το μοναδικό τους κριτήριο είναι ο χρόνος.
Για την αναζήτηση περαιτέρω πληροφοριών σχετικά με τις αναφερόμενες ταινίες, έχω συμπεριλάβει σύντομη βιβλιογραφία και αλφαβητικό ευρετήριο στο τέλος του βιβλίου. Το πρώτο μέρος του κειμένου για το τριμερές ντοκιμαντέρ με τίτλο All Watched over by Machines of Loving Grace δημοσιεύτηκε και στο προηγούμενο βιβλίο μου. Το πρόσθεσα κι εδώ για να υπάρχει σε ολοκληρωμένη μορφή.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς την αδελφή μου Ελένη Παππά για το εξώφυλλο και τα εσωτερικά σκίτσα.
Ο Νίκος Παππάς παθιάστηκε με το σινεμά από τότε που ήταν μαθητής στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Μέχρι να τελειώσει το Λύκειο, είχε στη συλλογή του περισσότερες από 1.300 ταινίες γραμμένες από την τηλεόραση. Μέχρι σήμερα διατηρεί ατόφια την συλλογή από βιντεοκασέτες, την οποία μάλιστα έχει καταλογογραφήσει. Από το 1998 μέχρι το 2002 βρέθηκε στο πανεπιστήμιο του Σάντερλαντ στην Αγγλία, όπου σπούδασε παραγωγή ντοκιμαντέρ και ιστορία του κινηματογράφου. Επιστρέφοντας, βρήκε αμέσως δουλειά στην κρατική τηλεόραση, αλλά και στην εταιρεία Audio Visual σε τηλεοπτικές παραγωγές και ντοκιμαντέρ. Μέχρι που το 2005 αποφάσισε να φύγει από την Αθήνα και να επαναπατριστεί, παίρνοντας την απόφαση να ασχοληθεί με τη διδασκαλία αγγλικών, καθώς γνώριζε άριστα πλέον τη γλώσσα. Ερχόμενος στον Βόλο, όπου τα τελευταία χρόνια διατηρεί το δικό του φροντιστήριο στο κέντρο της πόλης, το πάθος του για την 7η Τέχνη όχι μόνο δεν σίγασε, αλλά έγινε ακόμη πιο έντονο. Τον Μάιο του 2012 δημιούργησε την ομάδα «Σινεφίλ» στο Facebook που πλέον αριθμεί 100.000 μέλη. Είναι ένας αριθμός ο οποίος αποτυπώνει το τεράστιο ρεύμα που υπάρχει στη χώρα μας από ανθρώπους που αγαπούν τον κινηματογράφο και δημιουργούν περί τις 170 αναρτήσεις τη μέρα στον τοίχο της ομάδας. Μέσα στο 2012 βγήκε στον αέρα και το ιστολόγιό του nikolaspappas.blogspot.com για να οργανώσει καλύτερα τις κριτικές του. Μέσα από το προσωπικό του blog και τα κείμενα που έχει δημοσιεύσει όλα αυτά τα χρόνια, προέκυψε η έκδοση τριών βιβλίων σχετικών με το σινεμά. Το 2014 από την «Ήρα Εκδοτική» κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας «Σινεφίλ» και περιλάμβανε εξήντα δοκίμια που είχε γράψει, ως αφόρμηση διάφορων ταινιών που είχε παρακολουθήσει στο παρελθόν. Ακολούθησαν άλλοι δύο τίτλοι, το «Σινεφίλ 2: Ζωή σαν έργο Τέχνης»» και το «Σινεφίλ 3: Τίτλοι τέλους» το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, από τις εκδόσεις «Ιστίο», τον εκδοτικό που σύστησε για τις δικές του ανάγκες ο πολυπράγμων Βολιώτης, αφού μετά το συγγραφικό του ντεμπούτο ανέλαβε προσωπικά την έκδοση των πονημάτων του. «Το Σινεμά της Ελεύθερης Ζωής» είναι το τέταρτο βιβλίο του.
Χριστόφορος Σεμέργελης (Εφημερίδα ‘Η Θεσσαλία’)
