Ο Honoré de Balzac, στο λογοτεχνικό του ξεκίνημα και πριν συλλάβει την ιδέα της Ανθρώπινης Kωμωδίας, γράφει τα δύο ανά χείρας παραμύθια που εκδίδονται ανώνυμα το 1832, μαζί με διηγήματα άλλων δύο συγγραφέων. Η συλλογή φέρει τον ευφάνταστο τίτλο «Σκοτεινά Παραμύθια ». Στη θέση του μαύρου ρομαντισμού και του υπερφυσικού οι δημιουργοί προβάλλουν τη μυθοπλασία του σκοτεινού. Τα κείμενα του Μπαλζάκ που ανοίγουν και κλείνουν την αρχική και πρωτότυπη έκδοση επιτείνουν την εντύπωση του πραγματικού καθώς παρουσιάζονται ως αληθινές ιστορίες, που μεταφέρονται στους ακροατές – αναγνώστες από τα πρόσωπα που τις έζησαν. «…διηγηθείτε μας λιγάκι κατιτίς φρικτό. Θα ήθελα να δω την απόχρωση του τραγικού σας, έστω και μόνο για να το συγκρίνω με αυτό που έχει αξία σήμερα στο λογοτεχνικό χρηματιστήριο. —Δυστυχώς, κυρία μου, μιλάω μόνο για αυτά που έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια….»
