Η σύγχρονη αρχιτεκτονική, σε οικουμενική κλίμακα, μοιάζει περισσότερο να είναι μέρος του προβλήματος της περιβαλλοντικής καταστροφής και των κοινωνικών ανισοτήτων, παρά να συμβάλλει στην υλοποίηση εναλλακτικών κατευθύνσεων για τη βιωσιμότητα του πλανήτη, τη δικαιοσύνη και την ανθεκτικότητα των κοινωνικών σχηματισμών. Η καλλιέργεια της αρχιτεκτονικής σε πανεπιστημιακά περιβάλλοντα δίνει ακόμα τη δυνατότητα ανίχνευσης των εναλλακτικών κατευθύνσεων για το ρόλο της αρχιτεκτονικής στην κοινωνία και το περιβάλλον. Ωστόσο, οι παγκόσμιες δυνάμεις της οικονομικής μεγέθυνσης επισκιάζουν την προοπτική επηρεασμού της αρχιτεκτονικής ως επαγγέλματος από την αδύναμη ηθική των εναλλακτικών εκπαιδευτικών πρακτικών. Στην καλύτερη περίπτωση, οι εκπαιδευτικές πρακτικές υλοποιούν "ενάρετες" προθέσεις με αμφίβολο μέλλον.
