...Τα έλουζε, θυμάμαι, κάθε πρωί η ίδια ηλιαχτίδα. Τα ξύ¬πναγε το ίδιο φύσημα του ανέμου. Τόσο κοντά.
Όσο να μυρίζει το ένα το άρωμα του άλλου.
Τόσο μακριά. Όσο ποτέ άλλοτε δε βρέθηκαν δυο λουλού¬δια.
Κι όμως αν ρώταγες τα ζώα του δάσους θα σου ’λεγαν πως ήταν δίπλα-δίπλα...
