Ένα κύµα θυµατολαγνείας έχει διαδεχθεί τη θριαµβεύουσα ανθρωπότητα της νεωτερικότητας, την υπόσχεση του Διαφωτισµού για έναν κόσµο απαλλαγµένο από τη µοιρολατρία και τον φανατισµό. Παραδόξως, στην, κάποτε ηδονιστική, Δύση οι δοκιµασίες και οι οδύνες προβάλλονται πια σαν τίτλοι τιµής, από πλούσιους και φτωχούς, άντρες και γυναίκες. Αυτή η «διεκδίκηση της ιδιότητας του µάρτυρα» τροφοδοτεί, παράλληλα, τη ροπή προς τη µνησικακία και την αντεκδίκηση.
Ακόµα και οι προνοµιούχοι και οι ισχυροί θέλουν να ανήκουν στην «αριστοκρατία του περιθωρίου», στη νέα αυτή κάστα των θυµάτων, υποκαθιστώντας, στην ουσία, τους πραγµατικά δυστυχισµένους. Η υιοθέτηση του ρόλου του παρία, ο ναρκισσισµός του αποσυνάγωγου, ο συναγωνισµός µεταξύ όσων θεωρούν ότι ανήκουν στους αδικηµένους της Ιστορίας γνωρίζουν ηµέρες δόξας. Το µήνυµα των καιρών µας είναι ένα, «υποφέρω, άρα υπάρχω», δηλαδή «είµαστε όλοι θύµατα και έχουµε το δικαίωµα να λυπόµαστε τον ίδιο µας τον εαυτό».
Θα είναι άραγε ικανές οι νέες γενιές, οι χαϊδεµένες, υπερευαίσθητες και φοβισµένες, να αντιµετωπίσουν τον χαοτικό κόσµο που µας περιβάλλει και που τις περιµένει;
