Ο Καΐρης υπήρξε μια από τις πιο φωτεινές φυσιογνωμίες της εποχής του. Ένας από τους πιο άξιους στοχαστές που, κατά το πλατωνικό πρότυπο, δεν έμεινε στη θεωρία αλλά φρόντισε να την κάνει πράξη, να την εφαρμόσει και να τη δει να παίρνει σάρκα και οστά. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν η σύγκρουσή του με την καθεστηκυία τάξη, με την επίσημη εκκλησία που έδωσε στη φιλοσοφία του μια σπάνια δύναμη και δυναμική, στην πραγματικότητα όμως ήταν το ίδιο το θεωρητικό του οικοδόμημα που λειτούργησε αν όχι καταλυτικά οπωσδήποτε όμως προ-ωθητικά της ευρύτερης σκέψης και έκφρασης πάνω σε ζητήματα μείζονα και διαχρονικά όπως αυτό του Θεού. Παράλληλα, ήταν αυτό που λειτούργησε αφυπνιστικά των συνειδήσεων, ακόμη κι αν αυτό δεν αναφαίνεται σε πρώτο πλάνο. Η ίδια η διαμόρφωσή του τη δεδομένη χρονική στιγμή αποτελεί ένδειξη μιας ευρύτερης ανάγκης της εποχής να βρει κάποια σταθερά σημεία αναφοράς ή, πιο σωστά, να δει στην κίνηση του πνεύματος τη μόνη σταθερά για την πρόοδο και την εξέλιξη.
