Στο παρόν κείμενο του ο ιδρυτής των Illuminati δεν επιχειρεί απλώς να παρηγορήσει τον άνθρωπο απέναντι στον θάνατο· επιχειρεί να τον απαλλάξει από την πιο βαθιά του πλάνη: ότι δηλαδή η ύπαρξη ταυτίζεται με το προσωπείο τής φαινομενικότητoς. Ο φόβος του θανάτου παρουσιάζεται εδώ ως σύμπτωμα μίας εσωτερικής λήθης ~ της απομακρύνσεως από εκείνο το κέντρο του εαυτού που δεν υπόκειται ούτε στον χρόνο ούτε στην φθορά. Κάθε σελίδα λειτουργεί ως πρόκληση για μία ασκητική απαλλαγής, όπου οι ματαιότητες τού κόσμου καταρρέουν για να αποκαλυφθεί η γυμνή συνείδηση. Πίσω από τον ορθολογικό, ἀλλ' ενίοτε πεισιθάνατο λόγο του συγγραφέως, διακρίνεται η ανάγκη μίας αυστηρής εσωτερικής εργασίας: η υπέρβαση του φόβου, όχι ως ψυχολογική άσκηση, αλλά ως μεταστοιχειωτική διαδικασία. Ο θάνατος παύει να είναι το τέλος και γίνεται καθρέπτης· και όποιος τολμήσει να κοιτάξει μέσα του ίσως ανακαλύψει ότι εκείνο πού φοβάται δεν ήταν ποτέ το αληθινό του πρόσωπο.
