Δεν είναι οι ήχοι που μας ενώνουν
μα το κενό ανάμεσά τους.
Εκεί όπου οι λέξεις σπάνε
κι ανθίζει μια μυστική ακρόαση.
Το σώμα μιλά πρώτο,
πότε υψώνοντας, πότε συστέλλοντας
το ανάστημά του.
Μα ό,τι δεν ειπώθηκε
γίνεται τέλμα.
Κι από τη βαθιά του ακινησία
αναδύεται αργά μια φωνή
-όχι για να σπάσει τη σιγή,
αλλά για να την κατοικήσει με νόημα.
Μια σιωπή φωνήεσσα.
