«Ο τίτλος παραπέμπει ιδιαιτέρως στον τρισμέγιστο όσιο Αντώνιο, τον καθηγητή της ερήμου, ο οποίος τόνιζε σε κάθε ευκαιρία "τόν Χριστόν ἀεί ἀναπνέετε", αλλά και σε όλους τους Πατέρες της Εκκλησίας, παλαιοτέρους και νεωτέρους, οι οποίοι εξίσου προέτρεπαν τους πιστούς, με πρώτον τον εαυτό τους, να μη διέρχεται όχι απλώς ώρα, αλλ' ούτε στιγμή που να μη βρίσκονται σε αδιάκοπη κοινωνία και σχέση με τον Κύριο... Τα κείμενα του βιβλίου -προκλήσεις από την Αγία Γραφή, από τους Πατέρες της Εκκλησίας, από περιστατικά της καθημερινότητας- σ' αυτό ακριβώς αποσκοπούν: να αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα, τους συνανθρώπους μας, τον εαυτό μας μέσα στην παρουσία και το φως του Χριστού. Να αρχίσουμε δηλαδή, ή να βοηθηθούμε να συνεχίσουμε, να αναπνέουμε εν Χριστώ, που θα πει να βρίσκουμε μέσα στα προβλήματα και τα θεωρούμενα αδιέξοδα που έτσι κι αλλιώς έχει η ζωή τις λύσεις, μάλλον τη λύση που είναι ανασασμός ζωής. Κι η λύση αυτή είναι η αναφορά στον Ένα: τον Κύριο Ιησού Χριστό και το ζωντανό σώμα Του, την Εκκλησία.
