Ανακατεμένες μες στο χρυσάφι του τελευταίου ήλιου, έπεσαν για καλά οι σκιές απ’ τα σύννεφα του απογεύματος, που προμηνούν πάντα βροχή λυτρωτική στη Θεσσαλονίκη. Τα μάρμαρα στα νεοκλασικά κτήρια της Αριστοτέλους φόρεσαν την τελευταία τους μεταμόρφωση. Βάδιζα νωχελικά. Αποτύπωνα τις εικόνες του κόσμου. Βρέθηκα να κάθομαι στη Νίκης δίπλα στο κύμα.
Θυμήθηκα τα δυό γέρικα καράβια που ήταν κάποτε εκεί, μα τα μετακίνησαν.
Για μια στιγμή μου φάνηκε πως ήτανε ακόμα εκεί· γέρικα κι αγέρωχα, σφιχτοδεμένα στο κορμί της Θεσσαλονίκης, στη ζωή και το θάνατό της. Τα χάιδευε ακόμα με στοργή το κύμα, όπως χάιδεψαν και μένα οι πρώτες στάλες της βροχής.
