«Αν έχει κάποιο λόγο η κοινή ζωή με τους άλλους, είναι για να μας κάνει διαθέσιμους στις κινήσεις που μας οδηγούν να βρούμε τους λόγους για τους οποίους αισθανόμαστε αυτά που ζούμε, για να έχει νόημα η ζωή μας. Ως ζώα πολιτικά που είμαστε, παίζουμε σε μια κοινή περιοχή. Με μια παλινδρόμηση επιτυγχάνουμε μια καλοήθη εξίσωση συμβόλου-πράγματος και δημιουργούμε μεταβατικά αντικείμενα. Η κοινότητα συμβόλων είναι η πατρίδα μας. Κατά τα άλλα, είμαστε μονάδες, όπως είμαστε και νομάδες. Πάμε όπου υπάρχει τροφή για συναισθηματική εμπειρία. Οι διαδρομές μεταξύ εμπειριών αυταπάτης και πραγματικότητας είναι η πατρίδα μας. Ερχόμαστε στη ζωή με το δυναμικό της σωματοψυχικής ζωντάνιας έτοιμο να πραγματωθεί. Μορφοποιούμε διαρκώς τις εμπειρίες μας, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς: τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα, και πρωτίστως θέλουμε να κυριεύσουμε ολοκληρωτικά, χωρίς έλεγχο και χωρίς έλεος, το αντικείμενο».
