Κοίταξα τα συντρίμμια του εαυτού μου,
σαν σκουπιδότοπος έμοιαζε,
από σκουπίδια που άφησαν άλλοι.
Χωματερή.
Πάνω από τα συντρίμμια του εαυτού μου φύτρωσε ένα λουλούδι:
ελπίδα.
Χωρίς να το ποτίσω, θα μαραθεί·
μα πού χρόνος για τέτοια;
Τι καταδίκη, Θεέ μου, ο άνθρωπος παντοτινά
να προσπαθεί.
