ΜΝΗΜΕΣ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
Ὁ δρόμος ἀνηφορικός-φιδίσιος
ἡ λιανομαρίδα στὴν καρότσα
μπροστὰ ὁ θόρυβος τοῦ ἑλκυστήρα
πίσω ἡ σκόνη κρύβει τὸ τοπίο.
Γνωστὴ ἡ διαδρομὴ π' ἀκολουθοῦνε
χρόνια τώρα κάθε καλοκαίρι
στῆς Μακαριώτισσας τὸ μοναστήρι
χαίρονται τὶς φίνες διακοπές τους.
Βιβλίο δὲν ὑπάρχει στὶς βαλίτσες
οὔτε θέλουν νὰ βρεθεῖ μπροστά τους
μονάχα σύνεργα τοῦ κυνηγίου:
φοῦρκες, λάστιχα, πετσιὰ καὶ πέτρες.
Γνωρίζουν πὼς ὁ Πάμφιλος καὶ πάλι
δὲν θὰ συγχωρέσει ἀταξίες
τὸ περιβόλι σὰν τσαλαπατήσουν
ξύλο θὲ νὰ βάλουν καὶ στὶς τσέπες.
Ἡ ἡλικία ὅμως εἶναι τέτοια
π' ἀψηφᾶ τὶς πιὸ σκληρὲς φοβέρες
πανέτοιμοι πηγαίνουν νὰ χαροῦνε
περιπέτειες-ταλαιπωρίες.
Προμήθειες ἔχουν κάνει ἀπ' τὴν πόλη
εἴκοσι ὁ καθένας τους σφεντόνες
-ξοδέψαν ὅ,τι εἶχαν καὶ δὲν εἶχαν-
δὲν φοβοῦνται μήπως καὶ ξεμείνουν
ἀκόμη κι ἂν ὁ Πάμφιλος πετύχει
μία νὰ τοὺς παίρνει κάθε μέρα –
ἐξήντα ἔχουνε στὸ σύνολό τους
καὶ δυὸ μῆνες μοναχὰ θὰ μείνουν.
(Φροντίσαν οἱ δασκάλοι νὰ τοὺς μάθουν
νά 'ναι πάντα προετοιμασμένοι –
ποικίλες στὴ ζωὴ τοὺς περιμένουν
δυσκολίες κι ἀντιπαραθέσεις.)
Τὰ φυλλοκάρδια ὅμως τρεμοπαίζουν
μὴ τὸ μάθαιναν οἱ πατεράδες
καθὼς κατάφερναν νὰ κουμαντάρουν
τὶς καλοσυνάτες τους μητέρες.
Στὸ σκονισμένο δρομολόι τῆς μνήμης
περπατᾶ ὁ ποιητὴς ἀπόψε
καὶ μιὰ γυναίκα μὲς στὴν ἀγκαλιά του
ἕνα δάκρυ προσπαθεῖ νὰ κρύψει.
Ἀθήνα, ἀρχὲς Ἰουλίου 1997
