Δε σκότωσα εγώ τη Λωρ ντε Γκρεναντίν Μπουατέζ κι ας είχα κάθε λόγο να επιθυμώ τον θάνατό της – δεν ήμουν άλλωστε η μόνη. Η ίδια έφαγε το κεφάλι της. Η μανία της να χώνει τη μύτη της παντού –την υπέροχη, λεπτοκαμωμένη, ελαφρώς ανασηκωμένη μύτη της με τα παιχνιδιάρικα ρουθούνια, που τρέλαινε τους άνδρες–, αυτή η μανία τη σκότωσε. Ποιος της είπε να σκαλίζει αν ο τάδε πλαγιάζει με τον δείνα ή αν ετούτος γλυκοκοιτάζει τη γυναίκα τ’ αλλουνού; Δεν της έφτανε που εμπορευόταν τις χάρες της, ήθελε να πουλά και τη σιωπή της. Το κορμί της, αυτό το θεσπέσιο κορμί με τις χρυσές αναλογίες, έκρυβε μέσα του όχεντρας ψυχή. Όσο βελούδινα και τρυφερά ήταν τα κατακόκκινα χείλη της, τόσο ύπουλη και φονική ήτανε η γλώσσα της.
