Τρομάζω αν κάποτε με πούνε ποιητή
κι αλάργα πάψει ν΄ αντηχεί το ουρλιαχτό μου
και η φλόγα ενδόμυχα που έχω, μου σβηστεί
και πάρει χρώματα πολλά το όνειρό μου.
Φοβάμαι αυτούς, που κρύβω, μέσα ωκεανούς
κι αυτό ακόρεστα που τρώει, το σαράκι
ν΄ απαρνηθώ για κάποιους νέους πηγαιμούς
που ενδελεχώς, γυρεύουν όμως, μια Ιθάκη.
Μια ποιητική κατάθεση που αρνείται να βολευτεί στην αδράνεια και στις βολικές βεβαιότητες. Στίχοι κομμένοι από τη σάρκα της σύγχρονης κοινωνίας, που ισορροπούν ανάμεσα στην κοινωνική διαμαρτυρία, την απώλεια και την επίμονη αναζήτηση της αλήθειας.
Ένα βιβλίο για όσους επιμένουν να βαδίζουν με «σπασμένα κέρινα φτερά», αρνούμενοι τη σιωπή, το θέαμα και τη φιλαυτία των καιρών.
