Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας
στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών.
Το σπίτι της Χιονάτης, το σπίτι Πλέιμομπιλ
μια σειρά τραυματικών παραβιάσεων
της ιδιοκτησίας μου.
Ο Μπωντλαίρ έγραφε ότι το παιχνίδι
είναι η πιο πρώιμη μύηση του παιδιού στην τέχνη
ότι σουβενίρ σημαίνει ανάμνηση
κι άλλες τέτοιες ταυτολογίες
της στιγμής.
Το τσίγκινο κουτί της Αμελί
(τι προλαβαίνει να νοσταλγήσει ένα παιδί;)
το κουτί της βιντεοκασέτας του Χάρι Πότερ
δοχεία που κάποτε μπορούσαν να με κρατήσουν
να με κρύψουν σε τούνελ από καρέκλες και σεντόνια
η κλειστοφοβική φωλιά μου
οι ανδρόγυνοι ρόλοι του παιχνιδιού
ο Μπαρτ ως αιώνιο αγόρι
η επιστροφή στη Μητέρα.
Καταραμένοι οι ηδονιστές,
καταραμένος κι ο πόθος τους.
