Ατέλειες νοημοσύνης

Φλοίσβος Καιρός να σ’ αποχαιρετίσω παιδική μου μνήμη της νιότης μου χαμένη καρτερία τα στήθη δε στάζουν, στέρεψαν Μέσα στη νύχτα υφαίνω θάλασσες ένα χάρτινο να πλεύσει «αντίο» Ξέμεινα τώρα με τ’ αποτσίγαρα ξυπόλυτη μνήματα να νανουρίζω