Έξι δοκίμια-τοιχογραφίες γραμμένα σε γλώσσα πυκνή και ποιητική, ανασυνθέτουν τον μύθο της Δημιουργίας, τη γέννηση και τον θάνατο της Αλήθειας, τις μάταιες θυσίες, τη ματωμένη λευτεριά, τον θάνατο του ποιητή.
Ο συγγραφέας δεν αφηγείται απλώς. Στοχάζεται πάνω στα αιώνια αμαρτήματα του ανθρώπου, τη βία, την προδοσία, τη λήθη, σαν να ξεφυλλίζει το χώμα της ίδιας της Γης, αναζητώντας κάτω από τα στρώματά του το ίχνος της ουσίας.
Ένα βιβλίο για όσους αναζητούν στη λογοτεχνία όχι διαφυγή, αλλά αντιπαράθεση με τα μεγάλα ερωτήματα: τι μένει από τον άνθρωπο όταν περάσει ο χρόνος; Αν όφειλε να απολογηθεί, τι θα έλεγε στη μητέρα-γη;
